jueves, 23 de agosto de 2012
Deudas
manos apretadas, cansadas y destrozadas
vas por ahí con la expresión desencajada
por que ya no tienes cinco años y sigue sin pasar nada
por que las tetas que yo quiero no están bajo una prenda de lana
y la puta vida otra vez, nos da una cucharada
"¿ves ésto? es la felicidad, ¿te gusta? pues no la alcanzarás"
nada más, poco que contar, cinco minutos cada seis meses, a tu corta edad
y eso para un tipo inteligente, es bastante triste la verdad
puedo hacerte pollo con patatas, y escribirte unas letras únicas
la mierda la tengo enterrada detrás de las sonrisas públicas
junto con el Reino de los Cielos, y todos los pecados que adeudo
al menos sirvo de algo, recordaros lo buenos que sois al verme
está claro, las historias de superación son el fraude
no vas a salir por al tele, no vas a ser rico, no voy a salvarme
Somos o que somos
Beizos de mel
dos que non gozo como debería,
por que as beirarrúas
son estreitas e frías;
lisos son os cabelos
ninguén o diría,
tantos anos sen coidados,
enchéronos de enredos.
A xeada do inverno,
queima os alimentos
pero é imposible
esquecer as hortas
sorríntes
en veraos opulentos
durmindo sestas
tirado entre xestas
á sombra das carballeiras,
cun airiño morno,
a media tarde
dáche todo o alento,
aquelo que precisas
para estar contento;
o poderme erguer todo-los días
escoitando chiar ás andoriñas
é o que define a morriña
que sinto ao estar na vila.
Esquivar pedras
tomar atallos por vereas,
os camiños abríronse
para os que non naceron da terra,
fértil, pola sangue derramada
de nobres e orguiosos guerreiros
que por ela deron a vida gozosos
e esvaecéronse no tempo.
Non hai xenreira neste poema
non quere decir que me esquecera
pero
non todos os días son escuros,
nin a miña ialma está negra.
Luciérnagas
"Qué ojos tan bonitos" dice. Sonríe. ¿Estás bien?
y yo miento otra vez como siempre
la miro a los ojos y asiento
le agarro la mano para que sepa que puede confiar en mi, pero en realidad lo único que quiero es su aliento,
en mi nuca, aquí y ahora, y luego
voy a marcharme lejos, y no volveré a cogerte el teléfono
por que será mi condena segura al fuego eterno
no tengo que ver por fuera ni por dentro
por eso puedo disfrazarme para ti, ser lo que quieras
pero sólo durante los veinte minutos que tus tetas me entretengan
que hablar sólo hablo con el loco que vive en el espejo
con esas pupilas como pozos de sueños, de los cuales salgo y entro
cuando me levanto, cuando me acuesto, cuando me corro pensando en escribir ésto
lo único que ofrezco por que es lo que tengo, mi pequeña estrella que deslumbra
la marca que dejo
que mis nietos no recuerden sólo lo que la Historia diga de su abuelo
Toda la vida son sueños
Toda la vida de sueños frustrados, CASI alcanzados,
ahora poco más que recuerdos vagos,
pequeñas alegrías en momentos dados
algunos amigos, algunos interesados
la mayoría que nunca entenderá lo que hago
ni la minoría, los que están a este lado de la línea
y dos y tres, y jugar, incluso escupirle a la vida,
pobres pero orgullosos, no precisamente tontos, con la boca sin saliva
Tras una decisión mal tomada,
por pasar tantas horas fuera de la cama, y fuera de la casa
en el parque, andando por las ramas, subiéndome a tu ventana
en mi bolsa sólo traigo libros y unas cuantas patrañas,
mentiras al despertar pensadas y al anochecer olvidadas,
en el alma cansada, carga, que al escribirte se ve aliviada.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)