Somos o que somos

Beizos de mel
dos que non gozo como debería,
por que as beirarrúas
son estreitas e frías;
lisos son os cabelos
ninguén o diría,
tantos anos sen coidados,
enchéronos de enredos.

A xeada do inverno,
queima os alimentos
pero é imposible
esquecer as hortas
sorríntes
en veraos opulentos
durmindo sestas
tirado entre xestas
á sombra das carballeiras,
cun airiño morno,
a media tarde
dáche todo o alento,
aquelo que precisas
para estar contento;

o poderme erguer todo-los días
escoitando chiar ás andoriñas
é o que define a morriña
que sinto ao estar na vila.

Esquivar pedras
tomar atallos por vereas,
os camiños abríronse
para os que non naceron da terra,
fértil, pola sangue derramada
de nobres e orguiosos guerreiros
que por ela deron a vida gozosos
e esvaecéronse no tempo.

Non hai xenreira neste poema
non quere decir que me esquecera
pero
non todos os días son escuros,
nin a miña ialma está negra.